Monika Poul

Twórczość Moniki balansuje między światem realnym a wyimaginowanym, stojąc na granicy pytań i wielokropków. Abstrakcja miesza się z codziennością, uczuciami, przenikaniem i wielowarstwowością poszukując definicji ciszy i jej odbicia w rzeczywistości.
Izolacja, pustka, zawieszenie gdzieś między relacjami międzyludzkimi, inwersja dająca złudną nadzieję, że nas tam nie ma. Te wizualne metafory pozwalają spojrzeć na fragmentaryczność naszej egzystencji, nierozłącznie przenikającej się ze światem natury, traktując ją nie tylko jako tło, ale jako integralny element tożsamości i doświadczenia. To swoisty portal dla emocji i nierozerwalnej więzi pełnej dynamizmu i wzajemnych wpływów.
Mówi się, że najtrudniej jest być naprawdę samemu i odnaleźć prawdziwą ciszę; gdzieś, gdzie każda część nas rozpada się i łączy, by być prawdziwą.

To nie tylko artystyczna narracja, ale także wezwanie do powrotu do korzeni, do zrozumienia, że ludzka egzystencja jest nierozerwalnie związana z planetą, a kobiecość i natura dzielą wspólny język piękna, siły i wrażliwości.

Kontemplacja minimalizmu, połączenia między obecnością a nieobecnością emanuje oniryczną jakością, która ma zachęcać do kwestionowania granicy między realnym a surrealnym.

Jej prace można było oglądać podczas Wschodniego Festiwalu Fotografii w Lublinie (2025), również jako jednej z 25 finalistów z całego świata w ramach BBA Photography Prize w Berlinie (2024), a także na kilku wystawach zbiorowych w Polsce, m.in. w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie i Zbrojowni Sztuki ASP w Gdańsku (2002). Inne znaczące wystawy to XXXVI Konfrontacje Fotograficzne (2005), XVII Ogólnopolski Konkurs Fotograficzny: Portret (2007) oraz XXVII Ogólnopolski Konkurs Fotograficzny: Portret (2017). Jej prace były również prezentowane w publikacjach takich jak magazyn o sztuce i literaturze sZAFa oraz magazyn o fotografii artystycznej FOTO.